เพื่อนพ้องจากพงไพร : บินเดี่ยว

Untitled Document

โห่ฮิ้ว.คอม

หน้าแรก

เถลไถลไปกับทาเนะโกะ

ภาพดาราฮอลลีวู้ด

ภาพลวงตา

เห็นมากับตา

เพื่อนพ้องจากพงไพร

บอกกล่าวเล่าขาน

บินเดี่ยว

	เส้นทางสู่ทุ่งตู้รถไฟ อุทยานแห่งชาติทับลาน จังหวัดปราจีนบุรี
	การเดินทางของแต่ละคนย่อมมีสไตล์ที่แตกต่างกัน 10 คนก็ 10 แบบ อาจมีความคล้าย แต่อย่างไรก็ไม่อาจเรียกว่าเหมือนกันไปได้ สมัยก่อนเมื่อสัก 10 กว่าปีที่แล้วตอนเริ่มเข้าป่าใหม่ๆ จุดเริ่มต้นของผมได้แรงบันดาลใจมาจาก น้าโจ๋ย บางจาก รายการโทรทัศน์สมัยนั้นจะมีรายการสารคดีอยู่รายการหนึ่ง นอกเหนือไปจากสารคดีต่างประเทศเช่น NATIONAL GEOGRAPHIC แล้ว มีรายการของคนไทยที่หลายๆ คนรู้จักกันดี คือ ส่องโลก ออกอากาศทางช่อง 5 ตอนเย็นๆ แต่ไม่แน่ใจว่าวันไหนบ้าง ช่วงนั้นทำเอาผมกับเพื่อนสนิทสองคน ชื่อ โต กับ แก้ว ที่อยู่แถวบ้านติดกันงอมแงมเลยทีเดียว เมื่อถึงเวลาออกอากาศเราสามคนจะมานั่งดูพร้อมๆ กัน รอลุ้นว่าวันนี้จะพาไปผจญภัยที่ไหนบ้าง รายการนี้มีหลายอรรถรสมาก ทั้งเดินป่า ปีนเขา ดำน้ำ ตกปลา แม้กระทั่งตามหาตำนานของเหล็กไหล ผมยังจำได้ว่าคุณ สันติสุข พรมศิริ ก็ร่วมเดินทางไปกับเขาด้วย แต่ที่พวกเราชอบมากๆ ก็เห็นจะเป็นตอน น้าโจ๋ย พาไปเดินป่ามากกว่า เขาจะสอนวิธีการดำรงชีพในป่าด้วยว่าควรจะมีอุปกรณ์อะไรบ้าง เราสามคนเฝ้ารอเวลาที่จะมีโอกาสออกไปผจญภัยในป่าดูบ้างสักครั้ง แต่มันยากมากในตอนนั้น เพราะเรายังเรียนอาชีวะกันอยู่ การที่จะออกไปต่างจังหวัดไกลๆ ยิ่งถ้าเข้าป่าด้วยแล้วผู้ปกครองไม่อนุญาตแน่นอน จนวันนึง เรามีโอกาสได้ไปปากช่องเพื่อทำงานพิเศษกันจึงพอมีเวลาได้ลองไปนอนที่ เขาใหญ่ กัน เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เราได้เข้ามาอยู่ในป่าจริงๆ กับเขาบ้าง จุดเริ่มต้นของหลายๆ คนคงเป็นสถานที่เดียวกับผมก็คือ เขาใหญ่ อากาศเย็นสบาย ต้นไม้เขียวครึ้ม หอส่องสัตว์ หนองผักชี ที่กลายเป็นตำนานอันโด่งดัง น้ำตกเหวนรก ที่เคยกลืนกินชีวิตของช้างมาแล้วหลายตัว ในที่สุดเราก็ได้เห็นของจริงจนได้ ตอนนั้นมันเป็นอะไรที่ตื่นเต้นจริงๆ ได้มาอยู่ในป่าเหมือน น้าโจ๋ย จนได้ อาหารมื้อแรกในป่าผมยังจำได้ดี ข้าวที่หุงด้วยหม้อสนามครั้งแรกในชีวิตก็พอจะกินได้ แม้ว่าจะเป็นข้าวสามกษัตริย์ คือ ดิบ แฉะ ไหม้ แต่ก็เป็นความภูมิใจที่เราทำได้ แม้จะไม่ใกล้เคียงกับข้าวที่กินอยู่ทุกวันก็ตาม กับข้าวก็เป็นอะไรเสียไม่ได้นอกจาก มาม่า ปลากระป๋อง พ่วงด้วยกุนเชียงย่างไหม้ๆ ก็มีความสุขแล้วสำหรับมื้อนั้น ค่ำคืนแรกในป่าเขาใหญ่พูดได้ตามตรงว่าความรู้สึกนั้นมันน่ากลัวจริงๆ เรากางเต็นท์นอนกันที่ผากล้วยไม้ เอาเต็นท์ไปหลังเดียวแต่ก็นอนอัดกันได้หมดทั้งสามคน กลางคืนในป่ามันช่างแตกต่างจากในเมืองเสียเหลือเกิน เสียงป่ายามค่ำคืนจากเหล่าแมลง และนกกลางคืนนั้นสำหรับผู้ไม่คุ้นเคยก็ย่อมหวาดผวาไปตามๆ กัน รวมทั้งพวกเราด้วย ยอมรับว่าคืนนั้นนอนไม่หลับกันสักคน นั่นก็เป็นประสบการณ์ที่ดี ที่เราได้ทำแบบ น้าโจ๋ย บ้างได้เจออะไรแปลกๆ ใหม่ๆ มันเป็นอะไรที่ยากจะลืมจริงๆ ผมเชื่อว่าทุกอย่างต้องมีการเริ่มต้นเสมอ เมื่อได้ทำแล้วความรู้สึกในตัวเราจะบอกเองว่ามันใช่หรือไม่ใช่ เวลาผ่านไปหลายปี ผมกับเพื่อนสนิททั้งสองคนได้ท่องเที่ยวกันหลายที่มาก ตามอุทยานฯ ต่างๆ ช่วงปิดเทอม นานๆ เข้าวันเวลาทำให้จิตใจคนเปลี่ยนไป เพื่อนสนิทผมทั้งสองคนก็เลิกเที่ยวโดยให้เหตุผลยอดฮิตว่า เบื่อ! ไม่อยากไปแล้ว แน่นอนครับว่าความรู้สึกผมคือเสียใจมาก ผมเคยคิดว่าจะเลิกเที่ยวใช้ชีวิตแบบนี้เหมือนกัน แต่สุดท้ายแล้วผมยังรักการใช้ชีวิตในป่าอยู่จนกระทั่งถึงเดี๋ยวนี้ เมื่อไม่มีใครไปก็ไปมันซะคนเดียวหมดเรื่อง การเดินทางคนเดียวช่วงแรกๆ รู้สึกเหงาอยู่บ้างเพราะรอบข้างไม่รู้จักใครเลย ลุยมันไปคนเดียวอย่างนั้น ก็พอจะได้รับความมีน้ำใจจากคนแปลกหน้าอยู่บ้าง จากการเที่ยวเริ่มเปลี่ยนมาเป็นการเอาจริงเอาจังกับการทำงานในป่า เมื่อมีประสบการณ์มากขึ้นผมเริ่มปลดออกไปทีละอย่าง เคยนอนเต็นท์เปลี่ยนเป็นเปลสนาม เสื้อผ้าจาก 4-5 ชุดเหลือ 3 ชุด กับข้าวจากมาม่า ปลากระป๋อง เหลือเพียง พริกป่น หอม กระเทียม เกลือ เนื้อสัตว์ก็จะเป็นพวก ปลาหมึกแห้ง ทาโร่ ตกปลาจากลำห้วยมากินบ้าง ผักก็เก็บกินเอาในป่าเช่น ผักกูด ผักหนาม ยอดเม็ก แต่ข้าวสารกับหม้อสนามขาดไม่ได้ อ้อ! มีดคู่กายสักเล่มคือสิ่งที่ห้ามลืมเด็ดขาด เพราะอยู่ในป่าขาดมีดไม่ได้เชียว ยิ่งต้องมาทำงานในป่าด้วยแล้วอุปกรณ์ถ่ายรูป ทั้งกล้อง เลนส์ ขาตั้งกล้อง เหล่านี้คือสิ่งสำคัญในการทำงาน อยู่ในป่าเล่นเอาหอบเหมือนกันเวลาเดินทางแต่ละเที่ยว เมื่อถึงจุดหมายในอุทยานฯ เราต้องบอกจุดประสงค์ในการมาทำงานของเรา ส่วนวิธีการผูกมิตรกับเจ้าหน้าที่นั้นไม่ยากครับ ติดเหล้าขาวไปสักขวดสองขวด รับรองว่าไม่เกินวันเหมือนรู้จักกันเป็นปี ข้อมูลและความรู้ต่างๆ ที่เหล่าพิทักษ์ป่าให้มาเป็นสิ่งมีค่ามากในการทำงานกับพวกเขา จากคนแปลกหน้าเปลี่ยนเป็นคนคุ้นเคย คงต้องใช้เวลาหน่อยกว่าที่เข้าใจนิสัยใจคอซึ่งกันและกันได้ เวลานอนเราจะผูกเปลนอนใกล้กัน เรื่องเล่าข้างกองไฟเป็นสิ่งบันเทิงที่ไม่เคยขาด เรื่องราวจากประสบการณ์ต่างๆ ของพวกเขาบางเรื่องไม่น่าเชื่อว่าจะเคยเกิดขึ้นจริงมาก่อน พี่อ้วน หรือ อุทัย ฮือภูเขียว เจ้าหน้าที่ประจำจุดสกัดห้วยคำภู ของ อุทยานฯ ทับลาน เล่าให้ผมฟังว่า "สองปีก่อนพี่เคยเจอรอยเท้าเสือบนเขาทุ่งกับพี่นันท์ ขนาดเท่าสองฝ่ามือต่อกัน เล่นเอาขนลุกเลย! ไม่คิดว่าจะมีอยู่จริงเหมือนที่คนเฒ่าคนแก่เล่าให้ฟัง เลยเดินลงกันคืนนั้นเลย กลัวจริงๆ ไม่กล้านอน" แม่เจ้า! สองฝ่ามือเนี่ยนะ แล้วตัวจะขนาดไหนกัน? ถ้าเป็นเมื่อสมัยก่อน รอยเท้าเสือใหญ่ขนาดนี้คงไม่แปลกใจกันเท่าไหร่นัก พอประเทศไทยเปิดสัมปทานป่าไม้ใช้เวลาไม่นานนัก ทั้งป่าและสัตว์ป่าแทบจะสูญสิ้นไปจากบ้านเรา ปัจจุบันประเทศไทยเหลือป่าไม้ไม่ถึงร้อยละ 20 ของทั้งประเทศเท่านั้น หลายคนอาจรู้สึกเฉยๆ แต่สำหรับบางคนสถานการณ์น่าเป็นห่วงมากทีเดียว ญี่ปุ่น ประเทศผู้แพ้สงครามโลกครั้งที่ 2 ฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว เพราะได้อาศัยทรัพยากรธรรมชาติในประเทศเป็นแหล่งอาหารและต้นน้ำที่สำคัญ พวกเขารักและดูแลเป็นอย่างดีด้วยรู้คุณค่าของทรัพยากรธรรมชาติ ไทย ประเทศผู้ไม่เคยพ่ายแพ้สงครามกับชาติใดที่ย่ำกรายเข้ามารุกราน กลับพ่ายแพ้ให้กับบุคคนบางกลุ่มใน บ้าน ของตัวเอง ด้วยการตักตวงผลประโยชน์จากธรรมชาติที่เคยอุดมสมบูรณ์ โดยไม่คำนึงถึงผลกระทบที่จะตามมา คิดเอาเถิดว่าใครเป็นผู้พ่ายแพ้มากกว่ากัน เริ่มทำงานในป่านานเข้าการปรับตัวให้ผันเปลี่ยนไปตามฤดูกาลเป็นสิ่งจำป็น ทั้งจากสภาพแวดล้อมและผู้คน กำลังใจสำคัญที่สุด พ่อ แม่ ผมท่านไม่เคยเห็นด้วยเลยกับการต้องไปทำงานลำบากลำบนในป่า เมื่ออธิบายให้ท่านทั้งสองเข้าใจ ท่าทีที่ผ่อนคลายลงทำให้ผมมีกำลังใจมากขึ้นกับการทำงาน นอกเส้นทางยังมีที่ให้ค้นหาอีกมากมาย ไม่รู้ว่าวันใดการเดินทางจะจบลง การออกจากเมืองเป็นเรื่องน่ายินดีถึงแม้จะต้อง บินเดี่ยว แต่ผมก็เต็มใจที่จะบินให้ห่างจากเมือง.....

สิทธิชัย ธรรมลักขณา เรื่อง/ภาพ